Geen producten (0)

Long time, no see

Jullie zullen wellicht denken dat er eindelijk weer eens een blog van mijn hand komt. Zelf ben ik ook niet tevreden met het aantal blogs dat ik vorig jaar heb afgeleverd, maar dat had zijn redenen helaas. Zonder er al teveel over uit te wijden, scheet de duivel bij mij het afgelopen half jaar op één grote hoop. Weliswaar ontmoette ik een heel lieve man (nou ja, ontmoeten, ik kende hem al ruim 15 jaar), maar de rest… ik heb zoveel stress ervaren dat mijn lichaam me nu even tot de orde heeft geroepen (lees: een wel heel hardnekkige luchtweginfectie) en ik ook even de tijd neem om nu wel een blog te schrijven.

Maar wat heeft dit met Postcrossing en snailmail te maken vragen jullie je af? Welnu, vrij veel. Zoals jullie wellicht weten, schrijf ik naast Postcrossing ook kaarten voor eenzame ouderen via de kerstactie van het Nationaal Ouderenfonds en doe ik ieder jaar ook mee aan de kerstactie van Project Postmaatje. En dit jaar heb ik vanwege alle ellende en de eenzaamheid die ik ervaarde ook de stap genomen om mezelf een keertje als ontvanger aan te melden bij Project Postmaatje.

Nu had ik vorig jaar al ervaren hoezeer de ouderen een kerstkaartje van een wildvreemde waarderen. Mijn brievenbus puilde uit met kaartjes vorig jaar. Dit jaar liep dat door miscommunicatie vanuit het Ouderenfonds totaal anders (lees: van ruim 1000 kaartjes hadden ze de enveloppen, met daarop de adresgegevens, verwijderd), maar dan nog. Ik had enkele ouderen waarvan ik vorig jaar het adres had gekregen ook een kaartje gestuurd en nog steeds waren ze zowel verbaasd als dankbaar dat er iemand aan hen dacht.

Datzelfde ervoer ik ook met Postmaatje. Weliswaar heb ik niet zoveel kaarten mogen ontvangen als anderen, daarvoor is mijn situatie ook niet erg genoeg vind ik, maar er kwamen zoveel lieve woorden voorbij, zoveel hartverwarmende reacties van wildvreemden die je een hart onder de riem willen steken. Het onroert me nog steeds als ik eraan denk.

En ik val in herhaling, maar zelfs bij Postcrossing merkte ik het. Door alle trubbels had ik geen puf om ’s avonds de laptop open te slaan om mijn kaarten te registreren. Heel slecht, ik weet het, en ik ben er ook absoluut niet trots op. Ik schrok er dus van toen ik mijn laptop van de standaard haalde en er een stapel kaartjes onder aantrof… Met lood in mijn schoenen ben ik de kaarten meteen gaan registreren en de hele situatie uitgelegd aan de mensen die mij een kaartje stuurden. En al vrij snel kwamen de eerste berichtjes terug. Wederom stuk voor stuk hartverwarmend en ook van mensen van wie je het niet zou verwachten (zeg nou zelf… een stoere Russische man… daar verwacht je in eerste opzicht geen reactie van).

En nu is het 2020. Ondanks dat ik niet aan goede voornemens doe, wil ik Postcrossing toch wel weer op gaan pakken. Door alle ellende, de afwikkeling van de kerstactie voor het Ouderenfonds, Postmaatje en mijn eigen kerstkaarten (deze keer een eigen ontwerp) had ik geen tijd en vooral puf om de volle aandacht te besteden aan het versturen van kaarten. Maar rustig aan, zodat het lijntje niet breekt en het leuk blijft. Want ook al zit geluk soms in een simpel kaartje, je kunt geen geluk weggeven als je het zelf niet bezit. 

 

Marjon, januari 2020

Terug naar Marjon's postcrossing weblog hoofdpagina

Wij maken gebruik van cookies om onze website te verbeteren, om het verkeer op de website te analyseren, om de website naar behoren te laten werken en voor de koppeling met social media. Door op Ja te klikken, geef je toestemming voor het plaatsen van alle cookies zoals omschreven in onze privacy- en cookieverklaring.