Geen producten (0)

Mijn eigen postcardchallenge

“Verstuur vijf kaarten en maak kans op een reis naar Londen.” Dit was de Postcard Challenge van PostNL in 2016: voor elke vijf kaarten die je verstuurde, mocht je een foto maken en deze op social media zetten. Op dat moment was ik nogal in mijn productieve periode voor wat betreft Postcrossing en had ik de nodige foto’s geplaatst en met resultaat: helaas werd het geen reis naar Londen, maar wel een designtas gemaakt van oude postzakken. Wie het kleine niet eert…

Daarna was ik alleen eventjes uitgeblust qua Postcrossing en kaartjes schrijven. De hobby lag toen ook enige tijd stil, maar werd na een maandje weer mondjesmaat opgepakt. Ik merkte half november echter dat ik zoveel kaartjes had geschreven dat als ik een x-aantal kaartjes zou schrijven, ik voor elke dag van het jaar een kaartje had geschreven. Met de kerstperiode – en de bijbehorende kaarten – voor de deur ging dat echter niet meer lukken, maar ik had me voorgenomen: in 2017 gaat het zeker lukken!

Qua voorbereidingen hoefde ik qua kaarten eigenlijk maar weinig te doen: ik had volop kaarten in voorraad en zou later in het jaar nog wel eens een keer wat bij Postzegelerop bestellen en onderweg ook nog het nodige tegenkomen (gelukkig kan ik ze bij onze Zweedse meubelgigant niet meer zo makkelijk vinden – want elk simpel bezoekje werd zo ineens een stuk duurder). Postzegels werden echter al in grote aantallen aangeschaft, want 1 januari 2017 zouden ze toch weer duurder worden. Het was een flinke aderlating, financieel gezien dan, maar dan had ik er later weer voordeel van.

Daarna begon het… adressen opvragen, kaartjes scannen, kaartjes schrijven, kaartjes op de bus doen en kaartjes registreren. Ja, ook dat laatste hoort er nu eenmaal bij, want als je voor Postcrossing in grote getalen kaartjes verstuurt, krijg je er ook een heleboel terug. Soms leek het af en toe wel alsof de snail in snailmail was verdwenen, zoveel kaarten kreeg ik in korte tijd te verwerken!

Qua kaartjes schrijven was mijn tactiek dat ik zoveel mogelijk in voren zou werken. Als ik dan minder tijd zou hebben, hoefde ik me niet ertoe te zetten dat ik kaartjes moest en zou schrijven: dat gaat ten koste van de kwaliteit van het kaartje (qua versiering en tekst bedoel ik dan) en als ik iets niet wilde, dan was dat de kwaliteit onder de kwantiteit zou gaan lijden. Gelukkig gebeurt dat dan ook niet, getuige de vele positieve reacties die ik krijg bij elke “hurray” in mijn mailbox.

Afgelopen maand merkte ik echter dat de klad er een beetje in was gekomen. Bij mijn huidige baas zou ik geen contractsverlenging krijgen en dus moest ik me weer zorgen gaan maken om het vinden van een andere leuke baan – dus ik had geen puf meer om er ook nog intensief te bij gaan ‘kaarten’. Tot mijn grote geluk had ik díe vrij snel weer gevonden, maar moest ik nog even de zin in Postcrossing terugvinden voordat ik hopeloos achter zou gaan lopen. Dan is het een geluk bij een ongeluk dat ik bijna een volledige maand aan kaarten in voren had gewerkt en inmiddels loop ik weer aardig bij en lig ik een weekje voor op schema.

Een krappe week geleden – toen Astrid van Cardcetera schreef over een dipje in Postcrossing – begon er echter iets aan mij te knagen. Ik vond het behoorlijk decadent van mezelf dat ik puur voor mijzelf 365 kaarten ging versturen dit jaar. Ik vergoelijkte dit wel doordat ik niet uitgebreid op vakantie ga en niet uitga, maar dan nog… ik ga er een goed doel aan koppelen, maar moet voor mezelf nog even uitkristalliseren hoe en wat precies, maar… wordt vervolgd!

 

Marjon, augustus 2017

Terug naar Marjon's postcrossing weblog hoofdpagina