Geen producten (0)

Write cards, not war!

 

Al sinds het begin van de 'revolutie' in Oekraïne en de spanningen die daarna zijn ontstaan, heb ik een specifiek verzoek op mijn profiel geplaatst: vertel als Oekraïense of Russische Postcrosser nu eens jouw kant van het verhaal." Ik heb dit gedaan met de beste intenties: ik wil niet veroordelen, ik wil gewoon weten wat er in de hoofden van de gewone mens afspeelt, ik wil niet afgaan op wat de media vertelt.

Op dat moment was MH17 nog een onbeduidend vluchtnummer van Malaysia Airlines en kon ik bij lange na niet vermoeden dat deze vier tekens zo'n nare bijsmaak zouden krijgen. Een nare bijsmaak in de zin dat er honderden onschuldige mensen zijn overleden, dat er gerommeld is met hun spullen, met hun lichamen... Dat mensen weigeren om verantwoordelijkheid te nemen en een vuil politiek spel spelen over de ruggen van onschuldige vakantiegangers. En dan boeit het me niet eens wie de schuldige is.

Juist toen moest ik twee kaarten schrijven: naar Oekraïne en naar Rusland. Alsof Postcrossing het erom deed, maar ik weet gewoon dat dat niet zo is. Toch had ik er een nare bijsmaak bij: moet ik nu een kaart gaan schrijven naar twee landen die ik op dat moment allebei kan missen als kiespijn? Want eerlijk gezegd had ik nu helemaal tabak van die oorlog daar. Al besefte ik mezelf ook dat ik hiermee een heleboel mensen in die twee landen tekort deed, maar ik kwam niet van dat ongemakkelijke gevoel af.

Ik heb er toen enkele brieven en kaarten bijgenomen en ben ze nog eens gaan lezen. Het overgrote deel van de Postcrossers geeft aan dat zij zelf helemaal niet blij zijn met de situatie zoals die nu is. Sterker nog: er zijn mensen uit de Oekraïne die in bepaalde mate sympathie voor de Russen kunnen opbrengen, maar er zijn ook mensen uit Rusland die sympathie opbrengen - maar uiteraard zijn er ook mensen die hun eigen land met hand en tand lijken te verdedigen. Maar de meeste brieven waren gewoon heel redelijk van toon, vooral de brieven uit Oekraïne. En ja, ik zeg brieven, want op de kaarten kwam er geen enkel politiek woord naar voren. 

Enkele brieven uit Rusland waren veel feller van toon. Hun eigen wordt door hen gezien als een volk dat is verpest door alle propaganda en het regime van de Sovjet-Unie. Een regime waarin volgens enkele ervaringsdeskundigen (als ik ze zo mag noemen) een revolutie als een vies woord werd gezien. Mensen moesten vooral denken wat het regime hen voorkauwde en als je voor jezelf dacht? Dan had je een groot probleem. In die twintig jaar dat de Sovjet-Unie weg was geweest, hadden vooral deze briefschrijvers gehoopt dat ondanks de slechte omstandigheden (enorme armoede) de mensen weer zelf konden gaan denken, in vrijheid konden gaan denken... Dit bleek ijdele hoop te zijn: weliswaar presenteert Rusland zich nu als een echte democratie, maar is er in werkelijkheid sprake van een alleenheerser genaamd Vladimir Poetin.

Of dit laatste in werkelijkheid zo is, dat laat ik hier in het midden. Ik heb er mijn eigen mening over, maar die doet er niet toe in dit verband. Wat ik echter wel weet, is dat de gemiddelde Postcrosser helemaal niets kan doen aan de situatie waarin zij verkeren. De kaarten naar Oekraïne en Rusland hebben dan ook net zo'n behandeling gekregen als elke andere kaart van mij krijgt. Want uiteindelijk hoor je politiek gewoon niet uit te vechten... in welk land dan ook, maar al helemaal niet op een ansichtkaart.

Marjon, Juli 2014

Terug naar Marjon's postcrossing weblog hoofdpagina