Geen producten (0)

Postkantoren: kennen we ze nog?



Wellicht hebben jullie enige tijd geleden op de Facebook-pagina van Postzegelerop gezien dat Danny en Christa samen het allerkleinste actieve postkantoor ter wereld hebben bezocht. Dit postkantoor bevindt zich in de USA, om precies te zijn in het plaatsje Ochopee (Florida). Het is moeilijk voor te stellen, maar eigenlijk bestaat het postkantoor niet meer dan uit een klein huisje.

Ik zeg nu wel dat het moeilijk voor te stellen is, maar eigenlijk weten veel kinderen ook niet meer wat een postkantoor is. Postzegels halen we bij de supermarkt, sigarenwinkel, boekhandel of in welke winkel dan ook. Pakketjes versturen we via zogenaamde “pakketpunten” die je kunt vinden in onder andere bouwmarkten en benzinestations en pakketjes laten bezorgen? Da’s bijna ouderwets, want je pakketjes van Bol.com laat je gewoon bezorgen bij Albert Heijn zodat je niet meer thuis hoeft te blijven voor de bezorger.

Hoe anders was het vroeger? Ikzelf heb het postkantoor nog in – voor mij althans – een van zijn meest ouderwetse vormen meegemaakt. Een groot gebouw midden in het dorp op de plek waar vroeger het huis van wijlen mijn oma heeft gestaan. Ik herinner me tenminste nog steeds het verhaal en de plek waar het paard in de Kleine Dommel was gevallen (wel overleefd) en als we spreken over gratis parkeren in het dorp, dan zetten we de auto neer achter ‘het postkantoor’.

Enfin, ik dwaal af, het postkantoor. Ik weet nog wel dat als je binnenkwam, je eerst in de ruimte van de postbussen kwam. Ging je naar links, door de schuifdeuren, dan kwam je in een grote ruimte met een paar plekjes waar je alvast formuliertjes kon invullen als je iets met de Postbank (nu ING) moest gaan doen. Voor de rest een hele serie balies met glazen schermen en van die schuifbakjes zoals je bij de bank ook had: een klein bakje dat heen en weer schoof voor de kleine dingen en een grotere bak voor de grotere dingen. De pakketten zoals nu verstuurd worden, kenden we volgens mij niet eens, ik zou anders niet weten hoe ze die aanpakten toen.

Aan de balie zat steevast een postbode die ook de post rondbracht in het dorp: hoe leuk was het als wij ons “booike” (in ons dialect spreken we van “poohstboi” als we het over postbode hebben – vandaar booike) daar aantroffen. Steevast werd je gewoon correct behandeld, vroeg je om postzegels, legde je je geld in het bakje (pinnen kenden we toen nog niet), schoof je dat naar voren en kreeg je de postzegels in hetzelfde bakje terug. Nostalgie die ik me altijd nog weet te herinneren.

Later werd het postkantoor grondig gemoderniseerd en kregen we drie open balies en één gesloten spreekkamer voor vertrouwelijke zaken van de Postbank. De postkantoren gingen zich ook steeds meer als kantoorboekhandel gedragen, waardoor je er ook terecht kon voor enveloppen, kaarten en ga zo maar door. Op dat moment werden mondjesmaat de eerste postzegels ook via andere kanalen verkocht en kwamen er ook steeds meer postkantoren in gewone winkels.

Inmiddels heeft deze laatste ontwikkeling zich eigenlijk voortgezet en bestaan de postkantoren zoals ze vroeger bestonden eigenlijk niet meer – althans niet in de regio Eindhoven. Tegenwoordig spreekt men van Postkantoren/Pakketpunten, maar over het algemeen zijn dit plekken in winkels waar men naast algemene postzaken ook zaken kunt regelen als het overschrijven van een kenteken, het versturen van rouwpost en het versturen van pakketten. Toegegeven: het is wel makkelijker, want je hoeft niet meer zo eindeloos te wachten als bij het Postkantoor destijds en de kennis van de medewerkers is ook prima.

Persoonlijk moet ik zelfs bekennen dat ik mijn postzegels eigenlijk al helemaal niet meer in de fysieke winkels koop, tenzij er een leuke actie is of ik echt snel postzegels nodig heb. Op internet kun je namelijk veel mooiere collecties vinden, kun je rustig uitzoeken welke zegels je nodig hebt en ga zo maar door (je moet dan wel naar de Collectclub in plaats van de gewone webwinkel van PostNL). Een speciale postzegel wordt namelijk door veel Postcrossers gewaardeerd en dat is waar het bij Postcrossing toch eigenlijk om draait: het gegeven dat je iemand anders ontzettend blij kunt maken met jouw kaartje (én de bijbehorende postzegel).

Marjon, mei 2015

Terug naar Marjon's postcrossing weblog hoofdpagina